تنها وارد نمی‌شی. با یه اکیپ وارد می‌شی.

نصفه‌شب سر این‌که کنجکاوی نعمته یا نفرین، سه ساعت تو کافه موندیم. هیچ‌کس بلند نشد.

قرار بود یه قهوه بخوریم. آخرش شد یه نقشهٔ کامل از کافه‌های مخفی شهر.

گفتیم فقط یه پیاده‌روی کوتاه. تبدیل شد به یه شب پر از مسیرهای ندیده.

هیچ‌کدوم یه کتاب رو دوست نداشتیم. دو ساعت بحث کردیم و همه با یه لیست تازه رفتیم.

ساعت شیش صبح، شهر خالی، شش غریبه. سکوتش از هر حرفی قشنگ‌تر بود.

یه آشپزخونه، پنج دستور غذای شکست‌خورده، و یه شام که هیچ‌وقت یادمون نمی‌ره.

سر این‌که پایان فیلم خوب بود یا بد، نزدیک بود اکیپ از هم بپاشه. نپاشید.

بالای مسیر که رسیدیم، دیگه غریبه نبودیم. شهر از اون بالا کوچیک بود.

هر کس یه آهنگ گذاشت. آخر شب یه پلی‌لیست داشتیم که فقط مال ما بود.

یه بازی رومیزی، سه ساعت جر و بحث دوستانه، و یه قهرمان که هنوز پز می‌ده.

دنبال نور خوب می‌گشتیم، آخرش آدم‌های خوب پیدا کردیم.

دور یه میز پر از خوراکی، حرف‌هایی زدیم که با هیچ غریبه‌ای نمی‌زنیم.